Nejla Halam

 Bir arabadaydık 

Amcamdı soran “ Bunu niye getirdiniz “ 

Halam hemen atladı ordan “ Yooog Pınar bu Pınar çocuk gibi değil “ Pınar çok akıllı demişti . Halam benden daha çok beni seviyordu tanıyordu. Bi de amcama kızdı konuşma diye 

Abla yani ne diye bir çocuk aldınız yanınıza ne gerek var durmaz 

Halam yine dedi ki 

Pınar çocuk gibi değil o öyle değil 

Her akşam halamla yürüyüşe çıkıyorduk dondurma yiyorduk 

Oradaki evlere bakıyorduk 

Ben ona mimar olacağım diyordum 

İnanıyordu bana ay bana da ev yap diyordu 

Nenem Zekiye de beni o kadar çok seviyordu ki canını istesem verirdi 

Ben bunca yıl hep dedim ki kendime neden hiç çocukluk anım yok 

Neden geçmişi hatırlamıyorum 

Ama tek bir anım var mutlu olarak hatırladığım 

Halam ben ve babaannem üçümüz Bursa’ya kaplıcaya gitmiştik 

Benim çocukluğum ile ilgili en mutlu olduğum anım o günler 

Beni çok sevmişlerdi 

Halam beni amcama savunmuştu 

Halam benim Mimar olacağıma inanmıştı kaplıca otelindeki diğer insanlara anlatmıştı bir de bana dondurma almıştı 

Nenem Bana para vermişti ama benim için herşeyden önemli olan halam beni o kadar çok seviyordu ki bir de o kadar çok güveniyordu ki 

Ben kendimi ilk kez orada onunlayken çok mutlu hissetmiştim

İşte ben tam 44 yıl çocukluğumda en mutlu olduğum anı bulmak için ne kadar da zorlanmışım 

Benim çocukluğumun en en en mutlu anı 

Nejla Halam ile Bursa ili çekirge ilçesindeki çok basit bir otelde kaplıcada nenemle havuza girip onların sonsuz sevgi dolu umut dolu bakışları ile kendime inanmaktı 

O günlerden sonra benim o kadar güvende hissettiğim bir an olmadı 

Gülü Susuz

 Gül 

Gül nasıl bir güzel çiçek 

Tabi ki çiçekten anlayana 

Ben hep bahçeli bir evim olsun ve de bahçede tek bir çiçek olsun istedim o da Gül 

Bence gül bir kadındır 

Kadın olan kadının çiçeği ne diye sorsalar ben cevap olarak Gül derim 

Renk renk bir kere hep aynı değil 

Sonra evre evre goncadan tamama 

Bir de dikenli 

İtina ile yaklaşmazsan batar sana 

Bir de bakım istiyor sevilmek istiyor 

Ben bir çiçek olsaydım eğer bembeyaz bir gül olurdum 

Sevdiğimin incinir diye imtina ettiği sulamazsam küser dediği 

Bu gonca gülüm daha da güzel olsun diye çabaladığı dünyanın en güzel Gülü olurdum ki baktıkça benim Canım Gülüm desin isterdim 

Koparılmaya kıyılmaymış sadece koklanan bir de ondan sonra yenisi gelsin diye emek edilen bir Gül …

https://youtu.be/FUsZVxc7_sk?si=JOndeEw1Lmlncm3e

SEVGİ EMEK İSTER

 Begüm daha 2 ya da 3 yaşlarındaydı ,benim en yakın arkadaşlarımın çocukları üniversiteye hazırlanıyordu o zamanlar. Benim en yakın arkadaşlarım hep benden yaşça büyük insanlar olmuştur bu hayatta ben kendi akranlarımla hiç bir zaman anlaşamadım. Neyse işte Begüm küçüktü, arkadaşımla konuşuyorduk daha doğrusu o anlatıyor; oğlundan anlatıyor (isim takma )

“Ali kitap istiyor bugün onu almam gerekiyor “ 

-Ne kitabı Ayşe Hanım? Diye soran ben ,

“ Aldığım kitapları bitirdi soru bankası almalıyım gitmem gerek “

Bu o zaman bana o kadar inanılmaz geldi anlatamam. 

Arkadaşım abla için dedim ki ne kadar şanslı 

Yani bir öğrenci var elindeki kitapları bitirmiş annesinden soru bankası kitap istiyor; annesi de kahvesinden feragat etmiş de ona kitap almak zorunda falan . 

Neden mi;

Hiç bir zaman benim bir kitabım bitmedi soru bankası 

Soru bankasını bitirdin mi diye soran olmadı 

Soru bankası bitirilir mi diye hiç görmedim ben 

O kadar olağanüstü bir şeydi ki o zaman bu benim için 

Daha yirmili yaşlarımdaydım ben o zaman. 

Sadece dedim ki Allahım inşallah bir gün Begüm de bana “ Kitabım bitti “ desin 

İşte o gün ettiğim dua gerçek oldu 

Kabul oldu

Begüm büyüdü üniversiteye hazırlanmaya başladı 

Ve Bana” yazın aldığın kitaplar bitti yeni soru bankası gerek bana “dedi. 

Benim için ütopik olan bu söz gerçek oldu 

O iyi çalışkan hedefleri olan hanım hanımcık bir kız oldu 

Yıllarca mücadele ettiğim yetiştirmek için çabaladığım çocuğumdan sonunda somut olarak aldığım en güzel cümlelerden birisi buydu “ Anne kitaplarımın hepsini çözdüm yeni kitap alır mısın “

Bazen içindeyken o hayatının fark etmesek de zaman ilerledikçe görünce ürünü boşuna yaşamamışım o sıkıntıları diyor insan. Bu son cümle ne kadar da sıradan düz oldu .

Netice itibari ile demek istediğim bir gün hepimiz şu an yaptığımız her bir davranışın karşılığını alacağız. Bu nedenle neye ve kime emek ettiğimize dikkat edelim. Siz neye emek ederseniz o büyür . 

Ben çocuğuma emek etmeyi seçenlerdenim ve şimdilerde bunun karşılığını almanın keyfindeyim. Şimdiye kadar yüzlerce çocuğun hayatına dokunmuş olsam da enden önemli olan biricik evladıma bir ses bir nefes bir ufuk olabildiğimin bugün görmenin mutluluğu içindeyim. 

Yıllar geçmişti ve o sonunda “ İşte Benim Kızım “ deme zamanı gelmişti dememe sadece bir yıl kaldı . 

Bir son söz gerekse bu yazıya 

SEVGİ EMEK İSTER CANIM SEVMEK YÜREK İSTER

BEBEK

https://youtu.be/1TR2NmcB0zI?si=Ika5OGId0UmC0jVr

 Yeni yayın! Yeni yazı!

Ben bundan on yıl önce zannediyordum ki hayat durdu 

Bir daha hiç de yüzüm gülmez 

Ne kadar da gençtim ne kadar da sanırdım ki her şey bitti

Ve de bir o kadar da umut doluydum 

On yıl önce diyordum ki ben çok yaşlıyım tahammülüm kalmadı hiç kimseye bir tarafımda diyordu ki daha önünde yıllar var bitmez tükenmez diye…

Ne hayat bitti ne o sahte bir duygu olan Umut bitti. 

Çünkü insanoğlu böyle kanka bitti dediğin yerden tekrar başlar yandım dediğin yerde yeniden yeşillenirsin ,fıtratı böyle insan cinsinin tekamülünün. Hele de tekamülse bu mevzu bahis ;biz insanların anlayamadığı bir sistemin içinde sadece bulunduğumuz yere uyum sağlayarak vardır bir hikmet diyerek şükretmektir erdem sevgili okuyucu. 

Tam da bu yüzden defalarca ben deneyimlesem de onlarca yıldır her ne kadar kendime gücüm yetmese de sana bir tavsiye.

Sen sadece dursana . Bak bakalım neler olacak. Hadi duralım bebek. 

NEFES

 İkinci kitabım olan Ben Benim ‘İ okuyayım dedim bugün. İki yıl olmuş çıkalı . Yazıları derlerken o kadar çok okumuştum ki o zaman o günden beri ilk kez baştan elime alıp okuyorum. 

İnsanın kendini okuması ne kadar da tuhafmış. Neler hissetmişim neler yaşamışım. Meğer dua ettiğim hayatının içindeymişim de fark etmemişim dedirtti bana. Bir de göz yaşlarım aktı çokça. 

Okurken de kendimi özlediğimi fark ettim. Ben ne kadar uzun zamandır kendimi unutmuşum meğer. Bu kadar uzun süre yalnız kalmamışım yıllardır. Aslında o yalnızlığa serzeniş ettiğim yazıları okurken belki de şikayet ettiğim yoğunluk için aslında nasıl da dilek dilemişim onu fark ettim. Bir de iyi ki yazmışım dedim. Zaman makinesi gibi adeta yazılar. Bir sözcük alıp götürüyor o ana insanı. Hatırlamak için duyu organları iyi ki var . Bu nedenle fotoğraflar kıymetli, şarkılar ömürlük , kokular bin yıllık çünkü zihin unutsa da duyu organları unutmuyor. Görünce , duyunca , koklayınca o an geliyor hemen zihnine. 

Yazmak bir hediye bazılarımıza . Ben unutmuştum. Çünkü gerçekten çok sıradan ve de normal oldum. Yani duygum yok öyle içimden dolup taşan ; sığmıyor içime diyeceğim. O çok hayalini kurduğum çok istediğim rutin hayattayım. Yani aman şunu bunu yaşadım yazayım diye düşündüğüm bir şey yok. 

Bugün sadece kitabımı okuyunca bir zamanlar kalbe kan hücum ediyormuş ben bunları nasıl yazmışım dedim. Kızıma bir anı daha kalsın diye yazdım bu yazıyı da.

Son Söz;

Hayat nefes aldığımız değil nefesimizin kesildiği anlardan ibarettir. Uzun zamandır nefesimiz kesilmedi. 

Kader Adaletlidir

 Sevgili hayat 

Sen nasılsın böyle 

Mucizelerle dolusun ya da kahırlarla dolu 

Varsa iyi niyetin muzice seninle azıcık bir haksızlığın varsa da çok fena ceza veriyorsun 

Bu sadece bize ; yani imanı ya da Allah inancı olana mı böyle çabuk dirayet ediyor yoksa inançsızlar anlamıyor mu olanı biteni 

Ben tam tamına 44 yaşımı yaşıyorum şu an ve bu hayat sana ne öğretti diye sorsalar ne derim biliyor musunuz; çok adaletli bir sistemin içindesin arkana yaslan ve izle olanı biteni ;

“Herkes güzel ya da kara kalbinin ekmeğini yer “ derim 

Bir de bir büyüğüm bana demişti ki 

“Herkes hak ettiği hayatı yaşar “ 

Şimdi bakıyorum da sen de ben de hepimiz hak ettiğimiz hayattayız. 

Dur ve sorgula bakalım kime ne dedim ne yaptım nerede haksızlık yaptım da şu an bunu yaşıyorum . 

Bir son söz gerekse bu yazıya 

KAFER ADALETLİDİR 

Göz Yaşı

 Benim için eskiden göz yaşı dökmek o kadar zordu ki 

Yenilmez , yıkılmaz herşeye göğüs geren bir güç tanrıçası sanırdım ben kendimi 

Ben sanırdım ki her şey benim elimde 

Her şeyi ben yönetiyorum 

Ben ne istersem o olur 

Öyle bir benmerkezcilik öyle bir çocukluk içindeymişim ki meğer 

Meğer hayat sen kimsin demiş de defalarca biz hep masal dünyasında yaşamışız 

Şimdi benim göz yaşlarım sicim sicim akıyor ,

Begüm’e akıyor en çok 

Bu kadar iyi bir çocuk olup da nasıl bu kadar yoksun diye akıyor 

Böyle bir çocuk büyütüp de nasıl bu kadar yetemiyorum diye kendime akıyor 

Bir insan her şeyi iyi yapıp her oyunu kuralına göre oynayıp da nasıl hayatta bu kadar kaybeder diye ağlıyorum 

Bu hayat neden bitmeyen bir arefe günü gibi de bayram gelmiyor hiç diye sormadan edemiyorum 

Ben hadi neyse de evlat neden annesinin kaderinin eziyetini çekiyor ki diye isyan etmemek mümkün mü 

Bazen siz; şunu kabul etmelisiniz ki ;

Hayat sizin dışınızda akıyor ve herkes kendi kaderini yaşıyor 

Siz ne yaparsanız yapın önüne geçemezsiniz olacağın

Viyana’da ben çok istemiştim

 Viyana’nın köyleri ağaçlarla ormanlarla dolu 

Yeşilin her rengini görürsünüz karşınızda , öyle bir huzur veriyor ki içinize ;diyorsunuz ki hayat devam ediyor 

Ben oradayken dedim ki ben burada yüz yıl yaşarım hiç de sıkılmam . Ve hayat bana bunu verdi. Ömür boyu yaşamak isterim burada.

Çünkü benim hayattan beklentim o kadar basit ki ; sıcak bir ev , yiyecek bir şeyler ve de müzik ve ya izleyecek bir film. Bence sakin ve rutin olan her şey muhteşem. 

Kalabalık, gürültü, karmaşa , trafik beni çok yoruyor. 

Ben sükut ve  aynı olan şeyleri seviyorum 

Aynı ağaç manzaraları aynı cam, aynı ses , aynı çıtırdı o kadar zevk veriyor ki bana. 

Her neyse şu an öyle bir yerdeyim. 

Alpler olmasa da Hatay’ın yaylasında ağaçlar arasında 

Öyle bir sessizlik öyle bir sükunet içinde 

Nasıl burdayım neden burdayım ben de bilmiyorum ama burdayım 

Karşımda alabildiğine çam ağaçları 

Ve de sonsuz bir sessizlik 

Sadece bu anı yaşıyorum 

Duruyorum 

Durmak neymiş unuttum bana hatırlatmak için demek gelmişm

Tadını çıkarıyorum şimdinin…. 

HELALLİK ÖNEMLİ

 Bence en en kötü en acıtıcı duygu Pişmanlıktır bu hayatta, 

İnsanoğlu milyarlarca yıldır yüzlerce duygu hissetmiştir ama bence en kahredici olan Pişmanlık hissi . Ben kesinlikle eminim bundan Sayın okuyucu . 

Duygu adımın hakkını yerine getiren bir insan olarak eminim ki beni en en çok mahveden duygum Pişmanlık oldu bugüne kadar. Bir sürü duyguyu yaşadım ama içimi en üzen Pişmanlık. Vicdan azabım olmadı hiç , bilerek yaptığım bir haksızlık olmadı ama keşke yapmasaydım dediğim şeyler var.

Ben şu “ Yaptığım hiç bir şeyden pişman olmadım “ diyen insanlara çok hayranım. Hiç öyle olamadım . Ben hep acaba diğer yoldan gitsem ne olurdu diye merak ettim. Bazen de dedim ki keşke diğer yolu seçseydim . Yani iyi ki buradan gitmişim dediğim o kadar az ki. Tercihlerim beni mutluluğa götürmedi . 

Halbuki ben çok küçük yaşta zannederdim ki ben çözmüşüm her şeyi. Her şeyi biliyorum demek de yetmezmiş meğer . 

Çok zeki olmak , akıllı olmak, ahlaklı olmak, eğitimli olmak, çok başarılı olmak, çok bilmek … Hissetmek, sezmek , düşünmek….

Bunların hepsinin hiç bir şey olmaması neymiş hayat döve döve söve söve öyle bir gösterdi ki bana ben artık şunun için dua eder oldum 

Allahım dersimi aldım 

Egomu  bıraktım

Beni cahillerle duygusuzlukla sınadın pes ettim 

Diyetimi ödedim 

YETER BİTSİN 

Bir son söz bu geceye ; 

Helallikse eğer gerek olan helal olsun herşey benden yana 

Herkes de lütfen helal etsin her ne hakkı varsa birbirine 

Şu karma denen şey de artık tek taraflı çalışmasa harika olur 

2025 HAYIRLI OLSUN

 Bir yıl daha yaşandı ve bitti.

Büyük hüzünleri ve küçük mutlulukları ile .

İnsan yaş aldıkça mutlu olma eşiği de yükseliyor gibi adeta.Önceden çok mutlu olduğumuz olaylar karşısında donuklaşıyor gibiyiz.Sanki sıradan gibi her şey.

Şükür nedenleri bile ''Zaten öyle olması gerekiyordu'' gibi olası cümlelere dönüşüveriyor artık.Bunun yanı sıra da o kadar dolmuşuz ki olmayan her şeye ''Yine mi olmadı,hep de olmuyor;hep de benim başıma geliyor'' gibi isyanlarda boğulurken geçiyor zaman,geçiyor gün.

Çevre önemli belki de ruh halimizde, mutsuz insanlarla dolu etrafta sizin kendinizi yeter hissetmeniz her geçen gün zorlaşıyor.Her duyguyu yaşamış olmanın verdiği duyarsızlıkla duyumsamamaya doğru gidiyor buluyoruz kendimizi.Gittikçe büyüyen bir yalnızlaşma,konuşamama hali.Konuşsam neye yarar anlatsam ne değişir çaresizliği ile artan susmalar.Boşvermeler,yok saymalar,ne gerek varlar...Diye diye geçen mevsimler ,aylar,günler ve 2024 yılı.

2023 şubat ayında olan depremden sonra zannediyorum huzurlu ve umutlu hissettiğim anlar sayılıdır.Dönüm noktası olmuştur benim için deprem.Hayata bakışım,güvenim,umudumun sarsılmaları elbette oldu ama deprem hepsini sanki rüzgar gibi sel gibi aldı götürdü.Sonrasında da hiç iyi bir şey olmadı.Yani'' Benim için bu çok iyi oldu,bana çok iyi geldi'' diye bir cümle kurmadım desem yeridir.

Günlük ve anlık yaşadım hep.Bugün akşam oldu yatalım,sabah oldu okula gidelim gibi.Haftaya şu olacak öbür ay bu var diye umutla beklediğim tek bir şey olmaz mı insan hayatında ; inanın olmadı.

Yeni yıldan en çok istediğim ise Sağlık .Sağlıklı olmak,sevdiklerimin sağlıklı olması.Sağlık dışında her şeyin çözümü var .Oluyor bir şekilde her şey yoluna giriyor.Geç oluyor,güç oluyor ama oluyor;Yeter ki sağlık olsun.