Nejla Halam

 Bir arabadaydık 

Amcamdı soran “ Bunu niye getirdiniz “ 

Halam hemen atladı ordan “ Yooog Pınar bu Pınar çocuk gibi değil “ Pınar çok akıllı demişti . Halam benden daha çok beni seviyordu tanıyordu. Bi de amcama kızdı konuşma diye 

Abla yani ne diye bir çocuk aldınız yanınıza ne gerek var durmaz 

Halam yine dedi ki 

Pınar çocuk gibi değil o öyle değil 

Her akşam halamla yürüyüşe çıkıyorduk dondurma yiyorduk 

Oradaki evlere bakıyorduk 

Ben ona mimar olacağım diyordum 

İnanıyordu bana ay bana da ev yap diyordu 

Nenem Zekiye de beni o kadar çok seviyordu ki canını istesem verirdi 

Ben bunca yıl hep dedim ki kendime neden hiç çocukluk anım yok 

Neden geçmişi hatırlamıyorum 

Ama tek bir anım var mutlu olarak hatırladığım 

Halam ben ve babaannem üçümüz Bursa’ya kaplıcaya gitmiştik 

Benim çocukluğum ile ilgili en mutlu olduğum anım o günler 

Beni çok sevmişlerdi 

Halam beni amcama savunmuştu 

Halam benim Mimar olacağıma inanmıştı kaplıca otelindeki diğer insanlara anlatmıştı bir de bana dondurma almıştı 

Nenem Bana para vermişti ama benim için herşeyden önemli olan halam beni o kadar çok seviyordu ki bir de o kadar çok güveniyordu ki 

Ben kendimi ilk kez orada onunlayken çok mutlu hissetmiştim

İşte ben tam 44 yıl çocukluğumda en mutlu olduğum anı bulmak için ne kadar da zorlanmışım 

Benim çocukluğumun en en en mutlu anı 

Nejla Halam ile Bursa ili çekirge ilçesindeki çok basit bir otelde kaplıcada nenemle havuza girip onların sonsuz sevgi dolu umut dolu bakışları ile kendime inanmaktı 

O günlerden sonra benim o kadar güvende hissettiğim bir an olmadı